05.21 Święty Jan Nepomucen, prezbiter i męczennikDrukuj

Jan urodził się w 1348 r. w Pomuku (późniejsza nazwa Nepomuk) koło czeskiej Pragi. Pierwsza pewna i ścisła wiadomość o jego życiu pochodzi z roku 1370. Jako kleryk św. Jan figuruje wówczas w kurii biskupiej w Pradze w charakterze notariusza. W roku 1380 został wyświęcony na kapłana i otrzymał probostwo przy kościele Św. Galia (Gawła) w Pradze. Równocześnie pełnił obowiązki notariusza przy arcybiskupie Janie Jenzensteinie. W roku 1381 studiuje prawo na uniwersytecie w Pradze. W latach 1382-87 przebywał także w Padwie. W roku 1387 jako doktor prawa powrócił do Pragi. Został mianowany kanonikiem przy kolegiacie św. Idziego, a w dwa lata potem również kanonikiem przy kościele świętych Piotra i Pawła w Wyszechradzie. W roku 1390 został mianowany archidiakonem i proboszczem w Zatoc (Saaz). Stąd jednak rychło arcybiskup Pragi powołał Jana na swojego wikariusza generalnego. Był to wielki zaszczyt, bowiem urząd ten dawał Janowi pierwsze miejsce po metropolicie w diecezji.

Podczas trwającego sporu między Wacławem IV Luksemburczykiem a arcybiskupem Pragi św. Jan, będąc mediatorem, został uwięziony przez porywczego króla (razem z dwoma prałatami) 20 marca 1393 r. i poddany torturom. Według relacji brał w nich udział sam król. Potem na pół żywego w nocy zrzucono z mostu Karola IV do rzeki Wełtawy, która przepływa przez Pragę. Ludowa legenda dodała do żywotu, że kapłanowi przywiązano kamień młyński do szyi i że kamień ten urwał się; że niezwykła jasność obudziła mieszkańców Pragi; że król widząc poruszenie ludu, udał pokutę itp. Według "Kroniki" Tomasza Ebendorfera z Haselbach z 1450 r. św. Jan zginął, ponieważ odmówił ujawnienia tajemnicy spowiedzi małżonki królewskiej - królowej Zofii. Ciało Męczennika znaleziono dopiero po pewnym czasie (17 kwietnia) i pochowano je w kościele św. Krzyża blisko rzeki. Z czasem przeniesiono je do grobowca pod katedrą z napisem: Johannes de Pomuk.

Po śmierci Wacława IV (+ 1419) kult Męczennika zaczął się szerzyć spontanicznie. Szybko pojawiły się pierwsze jego życiorysy, a nawet bywa oddawana mu liturgiczna cześć. W wieku XVII bywa nazwany "błogosławionym" i wzywany bywa wśród patronów Pragi i Czech. Oficjalny jednak proces rozpoczęto dopiero z polecenia cesarza Józefa I w roku 1710. Innocenty XIII w 1720 roku potwierdził tytuł jako błogosławionego. Tenże papież zatwierdził tekst Mszy świętej i Liturgii Godzin ku czci błogosławionego na Czechy, Austrię, Niemcy, Polskę i Litwę. Dnia 19 marca 1729 roku papież Benedykt XII ogłosił go formalnie świętym. Podobnie jak język św. Antoniego w Padwie, tak też język św. Jana Nepomucena jest zachowany cało w artystycznym, osobnym relikwiarzu katedry praskiej.
Święty Jan jest patronem zakonu jezuitów, Pragi, spowiedników, szczerej spowiedzi, dobrej sławy i tonących oraz orędownikiem podczas powodzi. Jest także patronem mostów.

W ikonografii Święty przedstawiany jest w stroju kapłańskim, w sutannie, rokiecie, birecie. W ręku palma męczeńska. Niekiedy trzyma palec na ustach (symbol zachowanej tajemnicy). Jego atrybutami są: klucz, książka, kłódka, krzyż w ręce, zapieczętowany list, most, z którego został zrzucony, pieczęć, wieniec z pięciu gwiazd, wieniec z gwiazd - w środku napis TACUI - "milczałem"; woda, zamek.

W tym dniu także wspominamy:
Święci Krzysztof Magallanes, prezbiter, i Towarzysze, męczennicy

Krzysztof urodził się w 1869 r. w rodzinie rolników. W młodości był pasterzem. W wieku 19 lat wstąpił do seminarium duchownego. Po przyjęciu święceń został proboszczem parafii w Totatiche (Meksyk). Podjął tam dzieło budowy szkół, drukarni prasy, centrów katechizacji dla dzieci i dorosłych. Zorganizował także budowę elektrowni. Przygotowywał okolicznych rolników do podjęcia współpracy z mieszkańcami miast. Słynął z nabożeństwa do Matki Bożej.

Kiedy antychrześcijański rząd Meksyku nakazał likwidację wszystkich seminariów duchownych, św. Krzysztof zebrał alumnów i otworzył własne seminarium. Zostało ono jednak wkrótce wykryte i zamknięte. Święty nie zniechęcił się - otwierał kolejne seminaria. Gdy ta metoda okazała się nieskuteczna, zorganizował prywatne zajęcia dla kandydatów do kapłaństwa.

Fałszywie oskarżony o sprzyjanie siłom rewolucyjnym, został aresztowany 21 maja 1927 roku podczas podróży na jedno z gospodarstw, gdzie miał odprawić Eucharystię. Rozdał swój ostatni majątek egzekutorom wydanego na niego wyroku, udzielił im rozgrzeszenia, a następnie, bez żadnego procesu, został zastrzelony 25 maja 1927 r. w Colotitlan (Meksyk). Beatyfikował go w 1992 r. Jan Paweł II; osiem lat później, 21 maja 2000 r., dokonał on też jego kanonizacji.

Początek XX w. to czas prześladowania Kościoła w Meksyku. Kapłani, którzy decydowali się na pracę na tych terenach, świadomi byli nieuchronnej śmierci. Mimo to nie brakło misjonarzy. W latach dwudziestych XX w. na terenie Meksyku zginęło 25 wspominanych dzisiaj świętych - kapłanów i osób świeckich. Żaden z nich nie miał wytoczonego procesu, żaden nie mógł się bronić. Łączyła ich szczególne umiłowanie Eucharystii, nabożeństwo do Maryi oraz posługa biednym.

Błogosławiony Jacek Cormier, zakonnik

Henryk Cormier urodził się 8 grudnia 1832 r. w Orleanie, we Francji, w rodzinie zamożnych kupców. Jego ojciec zmarł, gdy on i jego brat Eugeniusz byli jeszcze dziećmi. Po śmierci męża, matka chłopców zabrała ich i zamieszkała w pobliżu swojego wuja, który był księdzem. Brat Henryka zmarł wkrótce potem.

Początkowo Henryk uczył się w domu, potem studiował w szkole Braci Chrześcijan, aż wstąpił do seminarium duchownego w Orleanie, gdzie ukończył szkołę średnią, a potem studiował filozofię i teologię. Będąc klerykiem, został przyjęty do Trzeciego Zakonu Dominikańskiego.
17 maja 1856 r. przyjął święcenia kapłańskie. Potem za zgoda biskupa ordynariusza wstąpił do Zakonu Braci Kaznodziejów - dominikanów. Przyjął wówczas imię Jacek (Hiacynt) i wstąpił do nowicjatu w Flavigny. 29 czerwca 1856 r. otrzymał habit. Podczas nowicjatu stan jego zdrowia pogorszył się na tyle, że postanowiono wysłać go do domu, ale wizytujący klasztorze w Flavigny o. Aleksander Vincent Jandel wysłał go do klasztoru św. Sabiny na Awentynie, gdzie niedawno powstał międzynarodowy nowicjat. Jacek Cormier wyzdrowiał dopiero po przyjęciu ślubów wieczystych w dniu 23 maja 1859 r., które odbyły się w klasztorze, w którym odbywał nowicjat. Został prywatnym sekretarzem generała zakonu o. Aleksandra Vincenta Jandela, który otoczył go opieką od chwili swojej wizytacji. Następnie został mistrzem nowicjuszy w klasztorze św. Sabiny i po dwóch latach został wybrany przeorem klasztoru Corbora na Korsyce. W następnych latach został pierwszym prowincjałem odnowionej Prowincji Tuluzy (1865), przeorem w Marsylii, Tuluzie i Saint-Maximin. W 1888 r. powierzono mu budowę kościoła i założenie nowego klasztoru w Biarritz. 24 lipca 1896 roku został mianowany konsultorem w Kongregacji Świętego Oficjum. Od maja 1896 do 1904 r. był prokuratorem generalnym Zakonu, a następnie w latach 1904-1916 - generałem Zakonu.
Jako generał doprowadził do odnowienia prowincji dominikańskich w Czechach, na Sycylii, w Kolumbii i w Aragonii oraz doprowadził do powstania nowych - w Kanadzie i w Kalifornii. Wznowił dzialalność założonego przez św. Dominika klasztoru dominikanek w Prouille we Francji. Przyłączył do zakonu 32 zgromadzenia żeńskie. W 1908 r. doprowadził do tego, że dominikańskie kolegium stało się Międzynarodowym Instytutem Papieskim Angelicum z wydziałami filozofii, teologii i prawa kanonicznego.

W 1899 r. papież Leon XIII chciał nominować ojca Cormier na kardynała, ale nie udało się, bo rząd francuski nie patrzył na to przychylnie. 17 maja 1916 r. minęła sześćdziesiąta rocznica jego święceń kapłańskich, kadencję generała ukończył w dniu Pięćdziesiątnicy tego roku. 3 sierpnia 1916 r. jego następcą na stanowisku generał wybrano o. Louisa Theisslinga.
Jacek Cormier wydał wiele pism, w tym przede wszystkim listy dotyczące formacji duchowej i zakonnej oraz dzieła ascetyczne, pedagogiczne i żywoty świętych. Był cenionym powiernikiem papieża Piusa X.

Zmarł po krótkiej chorobie, w swojej celi w klasztorze św. Klemensa w Rzymie 17 grudnia 1916 r. o godzinie 12:30. Pogrzeb odprawiono uroczyście 20 grudnia w bazylice św. Maria sopra Minerva. Msza św. była śpiewana przez księdza Serafino Cimino, generała Zakonu Braci Mniejszych (franciszkanów), w obecności licznych kardynałów, biskupów, prałatów i generałow zakonów i zgromadzeń. Papież wysłał list kondolencyjny do o. Theisslinga przez kardynała sekretarza stanu. Jego ciało zostało pochowane w grobie Zakonu Kaznodziejskiego na cmentarzu Campo Verano w Rzymie. W grudniu 1934 r. jego szczątki przeniesiono do kościoła uniwersyteckiego świętych Dominika i Sykstusa w Rzymie, należącego do Angelicum.

Proces beatyfikacyjny Jacka Marii Cormiera został rozpoczęty w 1945 r. Beatyfikował go 20 listopada 1994 r. papież Jan Paweł II. Jego święto jest obchodzone w rocznicę wyboru na generała Zakonu Dominikanów.

Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na nasze ustawienia prywatności i rozumiesz, że używamy plików cookies. Niektóre pliki cookie mogły już zostać ustawione.
Kliknij przycisk `Akceptuję`, aby ukryć ten pasek. Jeśli będziesz nadal korzystać z witryny bez podjęcia żadnych działań, założymy, że i tak zgadzasz się z naszą polityką prywatności. Przeczytaj informacje o używanych przez nas Cookies
rm lumen trwam plus nasz dziennik gosc niedzielny